به نام خدا

بهش نگین که من چقدر دوسش دارم

                        برای بردن دلش کوهو رو شونم میذارم

بهش نگین دیوونه چشاش شدم

                       مست همه شیطونیاش عاشق خندهاش شدم

اگه بفهمه عاشقم میره و پیداش نمیشه

                        کی میدونه عاقبت این دل زارم چی میشه

اگه بگم دوسش دارم قلبشو پنهون میکنه

                         پیش چشای عاشقم رقیبو مهمون میکنه

بهش نگین که من چقدر دوسش دارم

                            برای بردن دلش کوهو رو شونم میذارم

بهش نگین دیوونه چشاش شدم

                         مست همه شیطونیاش عاشق خندهاش شدم

سیزده خط برای زندگی

دوستت دارم ، نه به خاطر شخصیت تو ، بلکه به خاطر شخصیتی که من در هنگام با تو بودن پیدا می کنم .
هیچ کس لیاقت اشکهای تو را ندارد و کسی که چنین ارزشی دارد باعث اشک ریختن تو نمی شود .
اگر کسی تو را آن طور که می خواهی دوست ندارد ، به این معنی نیست که تو را با تمام وجودش دوست ندارد .
دوست واقعی کسی است که دستهای تو را بگیرد و  قلب تو را لمس کند .
بدترین شکل دلتنگی برای کسی آن است که در کنار او باشی و بدانی که هرگز به او نخواهی رسید .
هرگز لبخند را ترک نکن ‚ حتی وقتی ناراحتی چون هر کس امکان دارد عاشق لبخند تو شود .
تو ممکن است در تمام دنیا فقط یک نفر باشی ، ولی برای بعضی افراد تمام دنیا هستی .
هرگز وقتت را با کسی که حاضر نیست وقتش را با تو بگذراند ، نگذران .
شاید خدا خواسته است که ابتدا بسیاری افراد نامناسب را بشناسی و سپس شخص مناسب را ، به این ترتیب وقتی او را یافتی بهتر می توانی شکرگزار باشی.
به چیزی که گذشت غم مخور ، به آن چه پس از آن آمد لبخند بزن .
همیشه افرادی هستند که تو را می آزارند ، با این حال همواره به دیگران اعتماد کن و فقط مواظب باش که به کسی که تو را آزرده ، دوباره اعتماد نکنی.
خود را به فرد بهتری تبدیل کن و مطمئن باش که خود را می شناسی قبل از آنکه شخص دیگری را بشناسی و انتظار داشته باشی او تو را بشناسد .
زیاده از حد خود را تحت فشار نگذار ، بهترین چیزها در زمانی اتفاق می افتد که انتظارش را نداری

ماجرای دو تا گل سرخ

گل سرخ قصمون با شبنم رو گونه هاش

دوباره دل داده بود به دست عاشقونه هاش

خونه ی اون حالا تو یه گلدون سفالی بود

جای یارش چقدر تو این غریبی خالی بود

یادش افتاد که یه روز یه باغبون دو بوته داشت

یه بهار اون دو تا رو کنار هم تو باغچه کاشت

با نوازش خورشید طلا قد کشیدن

قصشون شروع شد و همش به هم میخندیدن

شبنمای اشکشون از سر شوق و ساده بود

عکس دیوونگیشون تو قلب هم افتاده بود

روزای غنچه گیشون چقدر قشنگ و خوش گذشت

حیف لحظه هایی که چکید و مرد و برنگشت

گلای قصه ی ما اهالی شهر بهار

نبودن آشنا با بازی تلخ روزگار

فکر میکردن همیشه مال همن تا دم مرگ

بمیرن با هم میمیرن از غم باد و تگرگ

یه روز اما یه غریبه اومد و آروم و ترد

یکی از عاشقای قصه ی ما رو چید و برد

اون یکی قصه ی رفتن و باور نمیکرد

تا که بعدش چیده شد با دستای سرد یه مرد

گلای قصه ی ما عاشقای رنگ حریر

هر کدوم یه جای دنیا بودن و هر دو اسیر

هیچکی از عاقبت اون یکی با خبر نبود

چی میشد اگه توی دنیا قصه ی سفر نبود

قصه ی گلای ما حکایت عاشقیاس

مال یاسا ، پونه ها ، اطلسیا ، رازقیاس

که فقط تو کار دنیا دل سپردن بلدن

بدون اینکه بدونن خیلیا خیلی بدن

یکیشون حالا تو گلدون سفال خیلی عزیز

اون یکی برده شده واسه عیادت مریض

چقدر به فکر هم اما چقدر در به درن

اونا دیگه تا ابد از حال هم بی خبرن

روزگار تو دنیای ما قربونی زیاد داره

این بلاها رو سر خیلی کسا در میاره

بازیاش همیشه یک عالمه بازنده داره

توی هر محکمه کلی برگ و پرونده داره

این یه قانون شده که چه تو زمستون چه بهار

نمیشه زخمی نشد از بازیای روزگار

اگه دست روزگار گلای ما رو نمی چید

حالا قصه با وصالشون به آخر می رسید

ولی روزگار ما همیشه عادتش اینه

خوبا رو کنار هم میاره بعدم میچینه

کاش دلایی که هنوزم می تپن واسه بهار

در امون بمونن از باز یای تلخ روزگار

عیدتان مبارک باد

 دوستان محترم این وبلاگ تا مدت نامعلومی آپ نخواهد شد.

و ممنون از همه شما دوستان عزیزم که در این مدت من را تنها نگذاشتید

و به من سر زدید.

دوستان مهربانم برایم دعا کنید و باز هم ممنون از همتون.

ای پدرم ای آرام جانم

                        ای که با بودنت امید دارم

ای پدرم ای تکیه گاهم

                        ای که تا تو نباشی ترس افتد به جانم

ای پدرم ای گل خوشبوی من

                       کنارم باش تا تنها نباشم

تو را دوست می دارم

                      تا زمانی که زنده بمانم

         تقدیم به پدر گلم که از بودنش محروم هستم و تقدیم به پدری که حالا با بودنش

                         مرا امیدوار میکند

                                            پدرم همیشه دوستت خواهم داشت.

ای مرگ به من گوش بده

                            به من که در این دنیای وانفسا به تو فکر میکنم

ای مرگ همه از تو میترسند

                          آری من هم از تو میترسم

ای مرگ چرا تو رعب انگیز هستی؟

                            چرا چرا چرا............؟

ای مرگ من میدانم که چرا

                         همه از تو در هراسند

ای مرگ میدانی چرا؟

                     به تو میگویم که تا شاید کمی دل رحم تر شوی

ای مرگ تو عشق را میکشی

                     آری عشق ما انسانها را

ای مرگ از تو خواهشی دارم

                       خواهش که برای تو دشوار است میدانم

ای مرگ اگر می خواهی ما را بکشی

                        ما را وابسته عشق مکن

ای مرگ اگر میخواهی ما را بکشی

                         زمانی ما را بکش که عاشق نشدیم

ای مرگ زمانی ما را بکش

                         که از عشق خود سیر شده باشیم

آری از عشق خود سیر شده باشیم

                       سیر سیر سیر.............

یا که در عشق شکست خورده باشیم

                       شکست شکست شکست..............

آری آن زمان زمان مرگ ماست

                        زمان بی عشقی ما بی عشقی................

به نام خدا 

زمستان است زمستانی سرد

                                  خورشید قصد بیرون آمدن ندارد

کاش او در کنارم بود

                            او که گرمای وجودش مرا گرم می کرد

کاش او بود و کلام زیبایش

                                   سرمای وجودم را آب میکرد

کاش به سفر نمی رفت

                            کاش کنارم می ماند

این روزها آرزویی که می کنم

                                     فقط آمدن اوست

هر چند می دانم که آرزویی بزرگ است

                                         هر چند می دانم که شاید برآورده نشود

ولی ای کاش برگردد

                          ای کاش ای کاش و.........

ای کاش برگردد تا مردنم را نبیند

                              تا شاهد مرگم نباشد

دلیل گفتن این حرفم

                         شاید برای عاشقان واضح باشد

این دلیل این است که

                            عاشق دوست ندارد قطرات اشک معشوقش را ببیند

آری من عاشق او هستم

                            او که تمام وجود من است

و این بار آرزو می کنم اگر خواست برگردد

                             این بار خداوند اورا عاشق کند

                                                      و برنگردد تا شاهد جنازه ام باشد...

امروز در این کویر ساکت وخشک که در زیر خورشید سوزان ایستاده ام

                                     به پرنده ای فکر میکنم

                                                      پرنده ی سفید قلبم

که اگر در کنار تو ای مهربانم بود

                           پرو بال میگرفت

                                    وپرواز را در کنار تو ای آرام جانم می آموخت

ای آسمان کویر که جانت از گرمای وجودت سوخته

                       و گرمایت مانند یخی که ذوب میشود

                                       بر گونه هایت فرو ریخته اند

آری این اشک توست ای آسمان کویر

                         آری این غم توست

                                 آری این غم تو برای پرنده ی تنهای قلب من است

ای آسمان کویر گریه کن

                            گریه کن

                                      گریه کن.......

من هم ای آسمان با تو میگریم که تا شاید این قطرات جویی شود

                             در این کویر خشک تو

                                        وقلب تو با قظرات اشک من وآه من رنگین شود

آری من قلب تو را ای کویر رنگین میکنم

                         با اینکه قلب خودم از آه..... پر شده

                                           آهی از سر عشق عشق عشق..........

خوش به حالت ای کویر که آسمانت از اشک غم خالی شد

                              ولی ای کویر دعایی به حال من کن

                                               که شاید آسمان قلب من نیز از غم عشق او خالی شود

                           شاید شاید..............  

شب است و ماه در پس ابرهای سیاه از خود نور می فکند

                                                       که تا شاید ابر بفهمد در پس سیاهی او ماهی روشن است

                                                                                                  و کنار رود

اما ابر سنگدل به کنار نرفت

                                                     و ماه گریست!

ماه به ابر گفت: ای ابر

                                           میدانی چرا تو را برای پوشاندن من و خورشید انتخاب کرده اند؟

ابر گفت: نه!

ماه گفت: چون تو سنگدلترین و خشمگینترین فرد در آسمان هستی

ابر گفت: پس آن قطرات اشکی که از من فرو میریزد چیست؟

ماه گفت: این قطرات اشک از آن تو نیست

                                                 بلکه این قطرات را خداوند در جسم و روح خشمگین تو نهفته

                         تا تو ای ابر سیاه قدری مهربان به نظر برسی

                                                                                                               و این بار ابر گریست!